1 februari, 07.18 uur

Weer ligt dat pakje brood daar. Midden op het pleintje, nét om het hoekje van het huizenblok. Elke ochtend als ik Zorro uitlaat ligt het daar, keurig in zilverpapierverpakte boterhammen. Vast liefdevol klaargemaakt door een mama of papa en achteloos weggegooid door zoon- of dochterlief die het beleg niet lust, de kleur brood niet wil of het kinderachtig vindt om met een van huis meegenomen lunch gezien te worden. Of zit het heel anders? Wil het kind een statement maken tegenover de ouders dat het een eigen wil heeft? Dat het genoeg heeft van de bedilzucht?  En dat het op eigen benen wil staan? Zielig voor de moeder die vroeg opgestaan is om de lunch voor haar kroost te maken? Zielig voor het kind dat het lef niet heeft om er iets van te zeggen? Ik denk dat ik het nooit zal weten. Als ik met de hond een half uur later terug loop is het pakje door de vogels opengepikt en leeggevreten.

 

5 januari 2012, 11.39 uur

De eerste januaristorm hebben we in onze zak en is aan de gang terwijl ik dit schrijf met boven mijn hoofd een kletsnat zolderraam waar de wind doorheen giert en blaast. Perfect weer om binnen te blijven en te werken aan de dingen die je in je leven wilt bereiken - ik spreek, zoals altijd, voor mijzelf. Wat een voorrecht om op mijn 49e in deze tijd te leven, zij fascineert mij enorm. Wil op dit moment alleen een levensteken cyberspace inslingeren met de belofte dat je dit jaar veel van mij zult lezen. Mijn hoop en wens en uitdaging is om mijn spinsels van nut voor je te laten zijn. Troostend, leerzaam, inspirerend, een (glim-)lach opwekkend, dát is waar ik voor ga, naast het leegmaken van mijn eigen hoofd! Heb veel lichte dagen!

24 november, 1,27 uur

Klaarwakker door de suiker overdosis van dochter R.'s chocolate chip cookies die ze gebakken heeft om een wit voetje bij haar mentor te halen, morgen op school. Ik stuiter door het huis. Titanic gekeken en me verbaasd over het feit dat ik zoveel scènes op mijn netvlies heb staan. Dat gold ook voor zoon R., zijn vriend 'Snurk' en diens vriendin R. Het werd bijna lachwekkend: 'Nu zegt ze dit' , 'Nu gebeurt dat.' Prachtig dat een film dat teweeg kan brengen. 11 Oscars heeft hij gekregen, ik snap het wel.

Bakken was dus het thema van de avond en ik had de toon al gezet door een heus Thanksgiving dinner op tafel te zetten. Cranberrycompote, appelmoes, stoofpeertjes, sperzieboontjes, brocolli, aardappels en een hele kip. Deze laatste kocht ik in de supermarkt. Op de verpakking stond: Kip in ovenzak. Dus ik haal thuis de kip uit de verpakking om de bereidingswijze te lezen: Oh. Dat was dus de ovenzak die in stukken in de gootsteen gescheurd ligt...... Pffffff. Ik heb andere kwaliteiten, al zeg ik het zelf. Zo vind ik dat ik goed kan zingen. Dat vind ik alleen. Mensen om me heen vinden zelfs dat ik afschuwelijk zing, dat het de naam zingen niet eens mag hebben. Ik begrijp het echt niet. ik zing best leuk. In elk geval ken ik álle woorden altijd uit mijn hoofd. En ik kan bijvoorbeeld California Dreamin' meerstemmig zingen. Foolish Games, This is the Life, White Flag, Creeque Alley...ik zing ze woord voor woord mee. Maar van mijn gezin mag ik nooit zingen. Ik weet niet waar de woordspeling vandaan komt, maar zij vinden: ik bak er niets van.

(p.s.: mijn uitgever was tevreden met mijn manuscript...pak van mijn hart.)

 21 november, 23.41 uur,

Slécht!! Té lang niet geschreven. Laat ik nou niet verzinnen dat dat jou wat kan schelen, ik heb, volgens mij, vooral mijzelf hierme. Helemaal onderaan deze bladzijde doe ik namelijk een belofte - die ik niet waar maak - en een knagend schuldgevoel is het gevolg. En dat voor een lichter hoofd, lijf en leven coach! Wég met dat schuldgevoel dus en gewoon lekker nu even mijn hart luchten.

Hé, dat is mooi: mijn hart is al luchtig. Er valt eigenlijk helemaal niets te luchten. Ja, nu ik er over nadenk: ik voel me best luchthartig. Ben met heel veel dingen gewoon blij. Mijn ma heeft een huisje schuin tegenover mijn zus gehuurd - zomaar perongeluk is dat gebeurd. Of zou het te maken hebben met 13 november, de 5e sterfdag van mijn vader en heeft papa er de hand in gehad? Mijn zus die er volop aan het klussen is zei gisteren dat ze papa steeds hoort gniffelen. 'Ik hoor zijn grinnik weer,' zei ze. 'Ik weet zeker dat hij het er helemaal mee eens is.' Mijn moeder was eerst een beetje bang om te verhuizen. 'Straks kan papa me niet meer vinden,' zei ze bezorgd. Maar nu weet ze dat hij haar overal zal vinden en kan ze niet wachten tot ze kerst 2011 in haar nieuwe huisje kan vieren. Dochter R. is verliefd. Voor het eerst echt. En ze laat me de berichtjes lezen die haar vriendje-to-be haar stuurt voor ze gaan slapen. Ik vind het zo aandoenlijk. Ik geniet zo van deze leeftijdsfase van mijn kids. Trouwens ook van die van mijzelf. Bijna 49 en lovin' it. Het enige beetje jammere is dat ik naast mijn gezin, mijn huis & hond en mijn bedrijfje geen tijd en energie heb om me echt te verdiepen in de mannenliefde. Het is echter goed zoals het nu is. Vorige week leidde ik een detox retreat en deed weer eens zelf mee met mijn eigen mentale oefeningen. Daar kwam uit dat een relatie heel erg samen hangt met verhuizen. Ik weet ook wel dat daar iets zit. Wat er eerst komt weet ik echter niet, het verhuizen of een relatie. aangezien ik het eerste in de hand heb en het tweede niet, ga ik voor 1.

Maar nu vooral lekker slapen. Morgen naar mijn uitgever die commentaar gaat geven op mijn ingeleverde manuscript. Pffff... wou dat ik al een dagje verder was, dan wist ik waar ik aan toe ben. Dag vogels, dag bloemen, slaap lekker!

 

8 oktober, 23.30 uur,

Thuis op de bank, Zorro tegen me aangedrukt. Alsof hij zeggen wil: 'Jij ontsnapt me voorlopig niet meer!' Ik was er afgelopen maand dan ook meer niet dan wel. Zoon R. heeft met plezier de honneurs van 'baasje-zijn' op zich genomen en het huis met zijn vrienden, rommel en eigen eetgewoontes geconfisceerd. Ma ging op pad - naar Domburg, Portugal en de afgelopen week: Las Vegas. 'Als je doet wat je leuk vindt hoef je nooit meer te werken' gaat het gezegde en hoewel het geen vakantieuitjes waren prijs ik me heel gelukkig dat mijn werk me naar zoveel bijzondere plaatsen en vooral naar zoveel bijzondere mensen brengt. Met kleine en grote (allemaal relatief) dilemma's waar ik soms met fluwelen handschoenen en soms met een figuurlijk stokje help om door de bomen het bos weer te zien. Op cliente I. ben ik supertrots: zij viel sinds maart ruim 12 kilo af - op haar eigen spirituele wijze. M. is tot haar grote blijdschap zwanger en noemde het kindje in haar buik 'een beetje een Nannet-baby' omdat zij de gezondheidsadviezen en mental talks heel vruchtbaar vond. En R. heeft in haar omgeving een yoga- en Pilatesclub gevonden waar zij werkt om fysiek maar vooral ook mentaal meer 'body' te kweken. Dat vind ik dus het leuke van mijn werk. Er zijn ook mensen die mijn aanpak niets vinden. Of in eerste instantie wel aansprekelijk, maar in tweede instantie toch niet wat voor hen vinden. als ik deze ex-clienten tegen kom heb ik vaak het gevoel dat zij zich een beetje generen: het is ze nog steeds niet gelukt om gewicht te verliezen. Terwijl ik weet hoe moeilijk dat is, dus is er absoluut geen sprake van falen.

Waar ik heel gelukkig mee ben is het goede contact dat ik met mijn ex-mannen heb. Met P. altijd al, maar sinds een paar maanden heb ik mij - in stilte, want ik hoef voor mijn gevoel bij niet veel mensen meer met mijn 2e ex aan te komen - opengesteld voor contact met G. Het heeft me veel antwoorden gegeven op de vragen die ik een jaar lang had. Dat is pas verlichtend! Wat het afgelopen jaar me vooral heeft geleerd is dat ik zoveel verwachtingen kan hebben als ik wil, maar dat ze maar zelden uitkomen. Geleerd dat ik vooral mijn eigen leven gelukkig moet leiden. Geleerd dat open staan voor juist al het onverwachte onverwacht mooie dingen kan opleveren. G. ging weg op een moment dat ik nog heel veel van hem hield en dat 'houden van' zal nooit ophouden. Gelukkig kan dat op vele niveaus.

En nu is het oktober. De tafel ligt vol met herfst-, Halloween- en Thanksgivingspulletjes die ik uit de USA heb meegenomen. Cupcakevormpjes, Halloween uitnodigingen, receptenboek en servetjes. Cadeautjes voor dochter R. die volgende week 17 wordt. Het is koud, nat en het waait. Heb vannacht alweer in mijn flanellen pyjama en badstof sokken geslapen. The holidayseason is about to begin, zoals de Amerikanen zeggen. Ben benieuwd wat het seizoen in petto heeft, ga er zeker iets gezelligs van maken!

1 september, 23 uur,

Ha, heerlijk! Het weekje op de plaats, rust werd een hele maand! Nu back in full force en letterlijk aan het popelen (nu wil jij natuurlijk weten wat letterlijk popelen is?! Geen idee!) om weer aan de schrijverij te gaan.

Veel gebeurd, joh, de afgelopen maand. Vooral omdat ik het heb laten gebeuren. Ik wilde in 1e instantie de tijd dat mijn 16-jarige dochter op Ibiza zat doorkomen met veel afleiding en vervolgens ook de week dat zoon R van 20 naar Salou ging. Waarom doen kinderen dat, een bestemming uitkiezen waar je ergste nachtmerries waarheid kunnen worden?! Maar dat was deze afgelopen maand eerder Londen waar idiote rellen uitbraken, of de USA waar een Nederlandse man en zijn vriendin door uitdroging omkwamen, een paar kilometer van hun huurauto die vast zat in de woestijn bij Joshua Tree... en de USA waar orkaan Irene voor immense overstromingen en 44 doden zorgde. Of Pukkelpop in Belgie waar door noodweer 5 jonge mensen omkwamen of een idyllisch eilandje voor de kust van Noorwegen waar een jonge Noor meer dan 50 mensen doodschoot alsof hij de hoofdpersoon was in een videospelletje.

Nee, dan maar Ibiza en Salou. R&R kwamen gebruind en vol leuke verhalen thuis en nog mooier: ze hadden vervolgens veel zin om nog een paar weken met hun mama op te trekken ook. Dat werd dus Harry Potter, shoppen bij Primark en H&M, naar oma, naar het casino (alleen zoon), naar het zwembad (lekker nat worden op een van de zeer weinige droge dagen die we hadden, het is de natste zomer sinds 1906!), oude video's kijken, brownies bakken, logeerpartijtjes en lekker rondhangen. In de dagen dat mijn kinderen hun eigen gang gingen in Spanje bezocht ik mijn dierbaarste vrienden. E&M in Duitsland die tot mijn schrik vertelden - toen ik moe en gaar van de 7 uur durende reis aan tafel ging zitten - dat het niet goed met ze ging, prive, en dat de zaak te koop stond. Toch of juist daardoor, 3 mooie, intense dagen met ze gehad. Dan naar A&P in hun chalet op de Veluwe, heerlijke lui, en vooral A: mijn alleroudste vriendinnetje! Volgend jaar kennen we elkaar 40 jaar en dat gaan we vieren! Nog wel een panick attack gehad toen ik stoer met mijn hond in een tentje wilde slapen en midden in de nacht volledig gedesorienteerd wakker werd en niet wist hoe snel ik de rits van het muggennet moest vinden en lucht moest happen en de sterren kon zien. Anderhalf uur met Zorro in mijn pon over de camping gedwaald en toen doodop toch in slaap gevallen, met het lichtje van mijn GSM naast me. Idioterie, doe ik nooit meer.

L. werd 47 en was net over uit Curacao, dus dat konden we leuk samen vieren en A. uit Zwitserland met haar belevenissen waar ik NOOIT genoeg van krijg bleef een nachtje slapen. Heerlijk onderdompelen in moederlijke zorg in Balkbrug, samen met R en Zorro, die gecastreerd werd....aaah. Hij kreeg een leuk rompertje aan naderhand om van zijn wond af te blijven, maar hij heeft zich voorbeeldig gehouden en alles is nu alweer genezen en mooi.

Ik ben naar Monchen Gladbach gereden om Pilates te zoeken en ik heb hem gevonden (wordt een apart verhaal, ergens, ooit). Bijbedoeling was te kijken of die buurt een leuke leefomgeving zou kunnen zijn...mmmwahh, niet echt.

Als slagroom op de taart nog een weekend naar M& J in Friesland, mijn dierbaarste mannelijke vrienden.

Je kunt dus wel stellen dat ik helemaal bijgetankt ben qua vrienden, heerlijk, voel me echt gezegend met deze mensen.

Dan twee kruispuntmomenten die ik met enige moeite passeerde: ik hoorde dat een voormalig dierbare vriendin een lichte hartaanval had gehad en mijn hartsvriendin van 10 jaar geleden (inderdaad, rond mijn scheiding) die ik twee jaar geleden geschreven had dat ik niet (meer) de vriendin kon zijn die zij verwachtte nam contact op. Wat doe je dan? In 1e instantie wilde ik het contact heropenen, met allebei. In 2e instantie heb ik het niet gedaan. Want er is niets veranderd sinds destijds. Ik heb het alleen maar drukker gekregen met mijn jongleerballen. Dus heb ik niets laten horen.

Verder gewoon mooie kleine momenten meegemaakt zoals de mevrouw achter de kassa bij de Vomar, die zomaar over haar man begon die op zijn 52e een hersenbloeding kreeg en nu al jaren in een tehuis verblijft. Wel getrouwd, maar geen man. 'Ik heb wel sinds een paar jaar een lieve vriend waar ik mee op vakantie ga, straks,' fluisterde ze me toe. 'Mijn man weet het en vindt het prima.' Geweldig. En zoals de stoere, grote meneer van eind 60 die ik vaak gedag zeg als hij zijn twee hondjes uitlaat. Toen hij op een zonnige dag begon met vertellen hield hij niet meer op. Hoe hij het redde sinds zijn scheiding en vooral sinds zijn pensionering. Hoe hij nog elke week naar zijn oude bedrijf gaat met krantenknipsels waar het bedrijf in genoemd wordt - 'Daar hebben de jongelui nu toch geen tijd meer voor.' Praten, praten, praten. Over hoe nuttig hij nog is voor de maatschappij. Over hoe hij aan zijn lijn denkt. Hoe hij matig is met drinken. Over wat zijn zoon doet en zijn andere zoon. En zijn dochter. Ik had de man nog nooit gesproken! Praten, praten, praten.

Nieuws of the month - naast alle calamiteiten - was dat Prins Bernhard nog een onwettig kind heeft verwekt. Toevallig keek ik net de oude film Kane and Abel waarin de tekst wordt gesproken: 'Er bestaan geen onwettige kinderen, alleen maar onwettige ouders!' en zo is het maar net.

Vanavond was de film Marley & Me op televisie. Ik kende hem al en mijn kids hadden me gewaarschuwd: dat wordt huilen, want Marley (de hond) gaat aan het einde dood.

Ja, het werd huilen. Tranen met tuiten. Ik heb er, as I type this, nog dikke ogen van. Maar ik huilde niet alleen om Marley. Ik huilde nog meer om het plaatje. Om het gezin, dat van 2 personen (Jennifer Anniston en Owen Wilson) uitgroeide naar 3 (de hond Marley) en daarna naar 4, 5. 6, - 3 kinderen. De Ups & Downs van het leven, samen gedeeld als een gezin. Daar huilde ik om. Want in mijn hart weet ik dat ik dat nooit meer zal hebben. Als Zorro dood gaat hoop ik dat R & R erbij zijn, dat we dat verdriet met zijn 3-en delen zoals we de afgelopen jaren (10 jaar, ik ben deze maand precies 10 jaar geleden gescheiden van hun vader) alle Ups & Downs met elkaar gedeeld hebben. Ik huilde omdat ik me, ondanks mijn heerlijke maand met mijn lieve vrienden, ineens zo verschrikkelijk alleen voelde. Zo fysiek onpasselijk voelde bij de gedachte dat mannen op zoek naar een relatie 'vooral samen leuke dingen willen doen,' zoals ik van doorgewinterde date-ster A. altijd hoor en overigens ook zelf heb meegemaakt in de loop der tijd.

Leuke dingen, my ass. Het gaat om een leuk leven en een leven is pas leuk als je ook samen de andere, minder-leuke, kant hebt meegemaakt en hebt doorstaan. Dan waardeer je weer en temeer je leuke leven. Daar ging Marley & Me wat mij betreft vooral over. For better, for worse. Als mannen op zoek naar een relatie dat nou op hun opgeklopte internetprofieltjes zouden plaatsen en het ook nog zouden menen als het puntje bij het paaltje kwam...waren er een hoop minder eenzame mensen. Maar ja, waarom zou je For better, for worse doen met iemand wier kinderen jouw kinderen niet zijn? Haar/zijn hond niet jouw hond? Waarom zou je investeren in andervrouws/mans leven? Doet me denken aan J. die schamper lachte om de songtekst 'start to live for someone else': NEVER! Hij leefde vooral voor zichzelf. Oh jee, ander onderwept, ik dwaal af....

Lang leve (letterlijk, please!!) mijn zoon, dochter, hond, moeder, zus, vriendinnen en vrienden - om Owen Wilson te citeren: 'Wie geeft je het gevoel buitengewoon te zijn?' Jullie!

 

 1 augustus,

Op de plaats, rust!

Even een weekje zelf Lichter Leven. Ik wens mezelf en iedereen prachtig weer en een heerlijke tijd!

 

11 juli, 0.23 uur.

Oewaaahhahaha! Hoefde ik vrijdagavond al geen buikspieroefeningen te doen, omdat ik zo vreselijk heb gelachen om Geer & Goor over de vloer in een parenclub, vanavond had ik weer zo'n voltreffer. Mijn vaste prik om zondagavond te strijken voor de TV, dus zapte ik rond 23.10 uur wat rond en zag meteen op Ned 1 Ronald Giphart aan een tafel zitten. Bleek de TourEtappe ofzo te zijn, een dagelijks programma dat Mart Smeets presenteert en dat de Tour de France etappes evalueert. Ik heb zoooo gelachen. Terwijl het minutenlang over een ernstig ongeval ging (wielrenner door een auto van de weg gereden, in het prikkeldraad, verschrikkelijk open gehaald been en bil en toch doorfietsen, die bikkel) dacht ik op een gegeven moment; 'Wat hebben ze toch op hun hoofd?' Bleek het boter te zijn! En toen dacht ik: 'Wat hebben die journalisten, wielrenners en ploegleiders nou in hun oog?' Bleken het dollartekens te zijn! En toen dacht ik: 'Wat hebben ze toch allemaal aan hun handen?' Was het bloed en stront....een hele hoop bullshit! Wat een bullshit! BULLSHIT!! Het is natuurlijk helemaal niet leuk om in 1 zinnetje het hele Tour de France ballonnetje door te prikken, want mensen willen blijkbaar in slaap gehouden worden en helemaal niet onrustig gemaakt worden door verhalen over onderliggende geldmotieven en vormen van hedendaagse slavenhandel, maar dat is natuurlijk wel wat er hier aan de hand is. De Wielerploegen hebben notabene commerciële namen. Niks D.O.S. 2011 of D.A.W. (De Aanhouder Wint), maar Rabo en VacanSoleil. Dit is geen sport meer, dit is big business. Zou die Johnny H. ook doorgereden zijn als hij niets anders dan de eer verdiend zou hebben met deze wedstrijd? Ik maak me er niet druk om, hoor, mocht ik die indruk wekken, ik was slechts zo verbaasd dat er op de zondagavond op zulk hoog niveau zo lachwekkend komedie gespeeld kon worden. Het was zo ongelooflijk vermakelijk om 3 blijkbaar deskundigen en 1 leek (Giphart) aan die tafel te zien zitten, ik heb me bescheurd. Tot mijn schrik begonnen ze toen over het vrouwenwielrennen. Marianne Vos had de Giro vandaag gewonnen. Heel knap. Er had geen TVploeg of journalist bij haar finish gestaan. Ik begrijp dat wel, hoe onrechtvaardig het misschien lijkt. De kijker gaat toch voor de ultieme top en die is bij sport meestal in fysiek opzicht. En fysiek (qua kracht) kunnen vrouwen over het algemeen nou eenmaal niet aan de man tippen. Ik zou het leuk vinden als mannen- en vrouwensport door elkaar ging lopen. Gewoon geen onderscheid maken. Dat kan, volgens mij, in de autosport, in de paardensport, in de schaaksport en golfsport, maar ook in fysiek zware sporten als tennis en wielrennen. Lijkt me juist leuk om te zien wat en wie er wint: vrouwelijke charme, manipulatie en geraffineerdheid of mannelijke kracht, strategie en tactiek. Zie je het voor je de AllWays ploeg tegen de Rabo? Of het Maybelline team tegen de Astana ploeg? Lijkt me echt lachen! En het kon nog wel eens het verhaal van de schildpad en de haas worden dan, hoor. Afijn. Ik schrok nog harder toen Mart begon over het aantal vrouwelijke gasten (ik geloof in de hele Tour de France duur slechts twee) in zijn programma en of het er meer moesten worden. Niet doen! Gewoon lekker(e) mannen (ge-) leuter(s). Of het moet die Hollandse ronde miss uit 1989 zijn die een boekje heeft open gedaan/geschreven: Alpe du Sex waarin zij beschrijft hoe ze bij deze en gene nieuw leven inblies, haar heuveltje liet nemen en hoe haar twee Cols categorie dubbel D werden bedwongen. WTF! La gente esta muy loca! 

 

8 juli 2011, 21.35 uur.

Lichte schemer door het zolderraam, hond stevig tegen mijn voeten onder het bureau, het huis is stil.

Zo gaat het de laatste tijd en zo zal het voorlopig ook wel gaan...hoop ik. Dochter R. is chillen bij een vriendje verderop - haar laatste tentamen zit er op en ze is over naar HAVO5. Zoon R. is op verjaardag bij een vriend. Cadeautje: een sexpop die hij vandaag op de Wallen heeft gekocht. Eerder vanavond zijn we uit eten gegaan bij een lekker tentje hier in het dorp, beste vriend van R.- B.- mee. Dan zit ik te glunderen en genieten als een opper Moederkloek. Dit is waar je het voor doet, het moederschap! Zulke leuke gesprekken, zulke openhartigheden. 'Wat vindt U er van, moeder-van-R.?' vraagt B. serieus. Die twee jongens zitten allebei een beetje (boel) met hun meisjes in hun maag. Eigenlijk kwam het er na een paar biertjes en wat wijntjes wel uit: het ne...n was leuk, maar de rest.... Een beetje het grapje van mijn ex.: De ideale vrouw is er zo een die na het ne...n in een krat bier verandert. Of zoiets. Verder de kosten van op kamers gaan besproken en de voors en tegens van doorstuderen. Af en toe zag ik de wanhoop in hun ogen. Niet makkelijk, hoor, om nu een twenner te zijn.

Wat ik wel heel apart vind is dat B. zei dat hij zich had laten testen op ADD en dat waarschijnlijk heeft. ADD is iets anders dan ADHD en staat voor Attention Deficit Disorder. Vroeger heette dat een korte aandachtsspanne of chaoot en hoorde dat vrij typisch bij jongens van rond de 20. Nu is het zo dat indien hij de diagnose gesteld krijgt het niet erg is of laat ik zeggen het toegestaan is om een tentamen aan de universiteit niet te halen wegens je ADD-schap. Oooookeeeeee!! Frappant dat iemand me van de week vertelde dat haar partner van in de 40 op autisme getest zou worden. Ze was er op voorhand al opgelucht over dat als dat het geval zou zijn, ze beiden tenminste wisten waar zijn gebrek aan gevoel wat haar zo parten speelde vandaan kwam. Mijn ex G. is er in het jaar na zijn scheiding achter gekomen dat hij een HSP is - hoog sensitief - met alle eigen aardigheden vandien. Ik kon zelf vorig jaar niet stoppen met huilen van verlichting toen een spreekster op mijn schoolreunie over het fenomeen TCK (third culture kid) begon en ik me 100% herkende. Ik heb me nog geen tijd gegeven er over na te denken waarom een herkenningsstempel ons blijkbaar zo oplucht, alhoewel: als ik dit schrijf vind ik de reden daarvoor vrij eenvoudig: je denkt heel lang dat je gek bent, of iets raars hebt dat alleen jij hebt en als het dan een naam blijkt te hebben, veel mensen het hebben en er vaak ook nog eens iets aan te doen is om het leven aangenamer te maken: ja, dan ben je opgelucht! Tegelijk (komt mijn stokpaardje weer) mag het natuurlijk nooit een excuus zijn en helaas gebruiken veel mensen hun eigenaardigheid wel zo. Ik denk dat ik T-shirts ga laten drukken met Proud to be a TCK of Happy HSP! Of Hoezee, ik heb een ADD! Waarom niet? Laten we trots zijn op onze eigen authentieke true colours!

Goed. Tijd voor Geer en Goor. Kan me er nu al op verheugen. Dat heb ik zelden met een TV programma. Maar ik moet je ook zeggen dat ik het laatste jaar rap wat transformaties heb ondergaan. Allemaal for the better of course! Het is nu hip om te zeggen dat je mindful bent, in het HEDEN leeft en gelukkig bent met slechts NU, maar het voelt voor mij ook zo. Ik ben ultiem gelukkig met NU. Ik ben ook enorm trots op mijn NU. Ik weet dat ik met mijn NU heel wat beter af ben dan veel mensen die ik lang naar de ogen heb gekeken. Ik kon echt verzuchten: 'Wanneer ga ik dat wat zij heeft, hebben?' Nu weet ik al lang dat niets is wat het lijkt, maar sinds een jaar geloof ik het ook vanuit mijn hart. En weet ik ook echt vanuit mijn hart dat het heel fijn is om iemand te hebben die de wind onder je vleugels is, je beschermt en je leven dat extra beetje glans geeft, maar uiteindelijk kan diegene ook zo weer weg zijn en....moet je het dus echt alleen leuk zien te houden. Dat lukt me wondergoed. Jee, dat ik dat nog eens zo volmondig zou schrijven!

Ik zei het van de week tegen mijn accountant; 'Ik heb echt een geweldig leven gehad tot nu toe. Twee super kinderen, mijn gezondheid, een paar grote liefdes, twee onvergetelijke huwelijken. Alles wat nu nog komt is bonus en ik ga er heus alles aan doen om voor die bonusaanbieding in aanmerking te komen, maar het is tot nu toe een prachtig leven!' Toen ik het mezelf hoorde zeggen sprongen de tranen bijna 'bij me eige' in de ogen! :-)

Een nieuwe fase is met vandaag aangebroken. De fase van wijzere, wat oudere maar oh zo kiplekkere vrouw. De taak mijn kids het volwassen leven in te begeleiden is een schone. Een voorbeeld zijn voor de jongere generatie vrouwen een uitdaging. En mijmeren over van mijn leven(servaringen) een waar genot. Een man moet steeds meer van bijzondere huize komen om daar nog iets aan toe te voegen. maar dat is voer voor een ander schrijfsel. Goed weekend! xxx

6 juli 2011, 15.39 uur.

Vandaag 20 jaar geleden lag er een klein jongetje op mijn buik, elektroden op zijn koppie, puntschedeltje: zoon R.!! Nu een man, tiener-af, een kop groter, maar nog steeds die dichtgeknepen lachoogjes, krulletjes in zijn nek en - laat hij het maar niet horen - voor altijd 'My Baby'!

Verder is het de dag dat leeftijdgenote Mary-Anne Goossens levend is teruggevonden na 18 dagen vermist te zijn geweest. De hoop was al opgegeven om haar nog levend terug te vinden. Nu is dat gebeurd, in een berggebied bij Nerja, Zuid Spanje, waar ze op vakantie was - het gebied waar ik mijn Luna Y Sol retreats houd. Wat een prachtig wonder!

Alle reden dus voor een dag met een gouden randje qualificatie, maar ik ben totally pissed off. Heb je daar geen zin in, moet je nu stoppen met lezen. Allereerst over de opmerking op Twitter van ene L. (privacy) met een profielfotootje bolle-wangen-mama met een baby daar tegen aan geplakt: 'Wat ik me nou al dagen afvraag: Wat deed Mary-Anne Goossens nou eigenlijk alleen in Spanje?' Help me even mensen: Het is toch 2011? Nederland? Had ik in mijn prive dagboek geschreven dan had ik de nuance laten gaan, voor nu heb ik even verder geen commentaar.

Ik reed naar de markt voor rozen en taart voor mijn zoon, kom dus werkelijk bijna niet door de opstopping bij het kruispunt heen. 11.55 uur? Ooooohhhhh....de basisschool gaat uit. En dus staan 3 straten vol auto's. Op de stoep, over de stoep, naast de stoep, beide stoepen...geen doorkomen aan...en ik was op de fiets. Nu was dit afgelopen maandag bij de fitwalk al een onderwerp van gesprek en gelukkig mag ik de dame citeren die er over begon. Die zei: 'Ik erger me dood, dood, dood over die auto's overal als de scholen in dit dorp uit gaan!' Ik stond er instemmend bij te knikken, maar een andere dame zei: 'Je wilt niet weten hoeveel kinderen uit Amsterdam komen.' M.a.w. die 2 of 3 kilometer dat het is van hier naar Amsterdam is echt alleen maar per auto te doen? Natuurlijk, er zijn buitenshuis werkende moeders en - (absolute minderheid) vaders die onderweg naar of van het werk de kids droppen/oppikken....maar dit waren toch wel heeeeel veel bekende hoofdjes gewoon uit dit dorp, hoor. Ik ken ze omdat ik ze in de fitnessclub, de Pilates studio en zelfs in de gewichtspraktijk heb ontmoet. Best een handige tip, toch, om per fiets of benenwagen het stukje huis-school v.v. af te leggen? Voor de slanke lijn, de fitheid, het milieu, de portemonnee en het goede voorbeeld naar het kind. Of wegen deze argumenten niet op tegen die tegenovergestelde twee: 'Tijd' en 'Moe'??

Nicht argern, nur wundern, zei ex-man G. altijd en dat is inderdaad maar het beste. De Pissed-off druppel kwam zojuist. Dochter R. heeft morgen een schoolfeest. Ze vroeg of ik haar en haar 2 vriendinnen wilde ophalen. Nou, nee, eigenlijk niet. A) vieren we zoon R.'s feestje en zit er dus visite thuis, B) heb ik de meute de vorige keer al gehaald en C) heb ik eigenlijk geen zin. En Geen Zin moet kunnen. 'Geen Zin' is gewoon een reden die mag en kan en geen uitleg behoeft. Daar werd ik de afgelopen week mee geconfronteerd, maar daarover straks meer. 'Ja, maar...' zei dochter R. 'K.'s ouders zeggen dat ze de volgende ochtend vroeg op moeten om te werken.' AHA! OuderS! Twee! 'Ik toch ook?' zei ik. 'Ja, maar K. zegt dat jij thuis werkt en haar moeder moet nog eerst heel veel kinderen weg brengen.' Het had natuurlijk totaal geen zin om tegen R. uit te vallen, maar ik kon het deels niet laten. 'Ping maar naar K. dat ik jou op kom halen, maar zij gaat niet mee. En ping maar dat jouw moeder tegen haar moeder zegt: maak van jouw probleem niet mijn probleem.' Lekker lullig, maar jemig, zijn dit nou/ wij nou de Girls who rule the world? (Beyonce)

Daar ik boogschutter (= wereldverbeteraar) en mateloos optimistisch en idealistisch ben kan ik niet goed leven met het gevoel niet het beste uit je zelf te halen en de aarde mooier achter te laten dan ik hem aantrof. Uit levenservaring weet ik inmiddels dat je eigen verantwoordelijkheid nemen naast vergeven een belangrijk ingredient is in Lichter leven. Ik vind het echt jammer dat nog steeds veel mensen het 'eigen verantwoordelijkheid nemen' ook meteen als vrijbrief aanpakken om maar zelf niets te hoeven doen. Voorbeeld: ik liet van de week samen met een vrouw de hond uit, we hadden het over mannen, one-night stands en dat werk en ik zei dat ik (door eigen schade en schande, hoor!) echt wel wil weten of een man aan een andere vrouw vastzit of niet.'Ja, dat is zijn verantwoordelijkheid, hoor!' riep de vrouw en dat vind ik dus niet.

Het blijkt en blijft een ingewikkelde kwestie om onze verschillende normen en waarden te combineren , maar het is tegelijkertijd ook wel weer de schoonheid en fascinatie van dit leven, toch? He, wat lucht schrijven toch heerlijk op!

Oh ja, ik zou je nog vertellen hoe ik er afgelopen week achter kwam dat 'Geen Zin' blijkbaar moet kunnen. Ik kwam het in verschillende contexten toevallig tegen. De eerste was in een gesprek bij kennissen met onder andere mijn ex. G. Het ging over soms geen zin hebben om dingen te doen of te vertellen in een relatie. 'Moet kunnen'. De tweede was in een gesprek met een man die al jaren op internet datingsites staat en maar geen vaste relatie vindt. Ik had hem ooit gezegd dat ik het nummer "Find Yourself" zo mooi vind. Het zinnetje 'You start to live for someone else' komt daar in voor en daar werd hij helemaal opstandig van. Het idee om voor iemand te leven. NEVER! En hij had helemaal geen zin in al die vrouwen (waarschijnlijk serieuze vrouwen die sc...tziek worden van de kerels die a-b-s-o-l-u-u-t NOOIT naar de hoeren zouden gaan, maar wel vinden dat ze op een first date na een etentje en misschien zelfs een bioscoopje ter waarde van totaal zo'n 100 euro recht hebben op een fikse neukpartij aan het einde van de avond) die meteen wilden weten of hij in was voor een vaste relatie en samenwonen. Come on, slimme, hoog opgeleide single! Je kent je biologie toch nog wel? Vrouwtjes zoeken een exemplaar waar ze zich veilig bij voelen. Die er - zeg maar - voor ze IS. For better for worse. En net zoals zoveel suffe vrouwen het voor de goeie verpesten doen de mannen dat ook. En dus willen de vrouwtjes die een vaste relatie zoeken meteen afvinken of het mannetje dat ook wil. Anders is het toch een waste of time? Want er zijn zat vrouwtjes die zichzelf NOOIT hoer zouden noemen maar wel die one night stands aan gaan in ruil voor een etentje, bloemetje, slofje sigaretten, klusbeurt in huis, vakantie of de kick. Onder het mom van beter Iets Beleven dan Niets beleven.

De derde 'Geen Zin' kwam van mijn moeder. Ik houd veel van haar. Maar ze had geen zin om naar het westen te komen voor de 20e verjaardag van haar enige kleinzoon (en daarnaast heeft ze nog 1 kleindochter, mijn dochter). Onbegrijpelijk voor mij, hoe hard ik me ook in haar plaats probeerde te zetten. En dus heb ik maar mijn schouders opgehaald, me nicht geargerd en slechts verwunderd en besloten in het vervolg ook wat minder snel voor haar te lopen. De glans is er een beetje af, het ongebreidelde enthousiasme verdwijnt, je doet wat minder je best. Dat krijg je - jammergenoeg - als iemand Geen Zin heeft.

Zo. Ik ben het kwijt. Ga lekker Mc Donalds Happy meals eten nu.

 

1 juli 2011,

5 dagen geen dagboek. Weet je hoe dat komt? Ik ben gelukkig.

Geluk doodt de creativiteit! Deels waar. Op een ander vlak ben ik momenteel heel creatief, maar dat gaat niet over MIJ. Met mij gaat het goed en dus veronachtzaam ik meteen mijn ziel. Foute boel. Al is het nu laat in de nacht: even checken hoe het met mijn ziel gesteld is: rustig; tevreden; stabiel; 'Maak je geen zorgen' zegt mijn ziel. Okay. Straks ga ik toch wel weer mijn ziel koesteren als ik in bed lig. Dan leg ik 1 hand op mijn ziel en 1 hand op mijn intuitie en laat ik ze vertellen. Ik luister er altijd graag naar, naar die verhalen. Ze geven me altijd het gevoel dat ze heel goed voor me zorgen en dat het leven mooi is en met volle teugen geleefd moet worden. Dat doe ik ook. En naarmate ik ouder word zijn die volle teugen vooral de simpelste, dichtst bij huis zijnde dingetjes. Vorige week stond in het teken van mijn dochter R en haar musicalweek, deze week was ik alleen - kids naar hun pa, maar viert zoon R. morgen zijn 20e verjaardag hier in huis. Ik maak dan dat ik weg kom. Maar eerst boodschappen met hem halen en het huis in Party sferen brengen. Life is good.

Welterusten, xx

25 juni 2011,

Goedemorgen! Het is nog vroeg, het regent dus Pippa's Booty Camp on the roof ging niet door (een beetje G-zijdank, want ik moest om half 3 vannacht mijn dochter & Co. van haar musical afterparty halen - weet nu wel dat er 5 dameskontjes in de Chevy passen!) en de bunch hier slaapt nog, dus tijd voor wat gepiel aan de knopjes die ik zo graag beroer: die van mijn laptop! Hello world!

De retreat in Portugal en alle gesprekjes die we daar voerden, het etentje bij G., de paar koffiedates afgelopen week met leuke single dames en de samenklonterende vrouwtjeseendjes in de vijver waar Zorro weer bommetje tussen sprong zonet (geen mannetje in sight) brengen bij mij voor de zoveelste keer met mijn gedachten bij RELATIES. Ik lees net op twitter: 'Laat liefde zijn. Geef het geen naam. Wanneer je liefde benoemt, wordt het een relatie. Relaties beperken de liefde.' Poeh. Je weet, in mijn Lichter Leven filosofie ga ik terug naar de natuur: eet zoals de natuur het bedoelt, beweeg zoals de natuur het bedoelt, slaap zoals de natuur het bedoelt, leef zoals de natuur het bedoelt. Als ik nu Heb lief zoals de natuur het bedoelt er bij neem, dan kom ik al snel uit op waar mijn zus ooit voor pleitte: alle vrouwen bij elkaar (De sisterhood, zoals de bruine eendjes), alle mannen bij elkaar (De clans of posses) en af en toe wil er eendtje wat met een andertje, of andersom en zoek je die uit. So far so good. Maar met dat uitzoeken begint de verwarring al: de mannetjes willen neuken, de vrouwtjes.... willen bemind worden. Mannen willen een kier, bier en plezier, vrouwen willen bemind, een kind en een vrind! En zie dat nu maar eens harmonieus en happily ever after bij elkaar te brengen!

Bij vrouwen zit opvoeden in de genen. Bij mannen is dat jagen. Dit laatste uit zich met name op zaterdagochtend nog in de supermarkt: voornamelijk mannen die heel blij, het liefst met een zoontje, door de paden struinen - op jacht! - 'Pak jij de cola, dan pak ik het bier.' Jagen en met de buit naar huis.

Daar staat de vrouw te wachten. Ze ziet de cola, en de andere boodschappen en heeft natuurlijk een paar aanmerkingen. Mannen vinden dat ZEUREN. Maar dat is een heel groot misverstand. Vrouwen zijn gemaakt om op te voeden. Het nest te voorzien van eten en drinken. Vroeger kwam de man thuis met wat er voor handen was in de natuur. Nu komt hij daar niet mee weg. Alles is voor handen en hoe moeilijk is het nou dat de man precies dat scoort wat de vrouw vraagt of zelfs op een boodschappenbriefje schrijft? Dus geeft zij haar mening. Dat is geen zeuren, dat zit in haar natuur, zij moet haar mening geven ter bescherming en het voortbestaan van haar nest.

Het lastige is verder dat mannen tegenwoordig best een intelligent, avontuurlijk, vrolijk en aardig vrouwtje willen, maar ze moet geen eigen mening hebben, want dan is het al gauw ZEUREN en - ik zag het pas op RTL 4 op De Jongens Tegen De Meisjes: zeuren staat op nr. 1 als de vrouweneigenschap waar mannen het meest een hekel aan hebben!

Vrouwen willen graag een stoere, sterke en dappere man hebben die hen redt en veiligheid biedt, maar hij moet ook koken, de kinderen  verschonen en de wc's schoonmaken en ook dat gaat vaak niet samen.

Hoe nu verder? Bovenstaande is namelijk ook nog eens een generalisatie van het zuiverste water en dus moet je bij elke liefde of relatie nuances aanbrengen en de persoonlijkheden van de partners betrekken.

Ik ben van mening dat de 50% regel uitkomst kan brengen. Als we nu eerst - niet alleen relationeel, maar op elk vlak in ons leven - aannemen dat we slechts 50% van de waarheid en het gelijk in handen hebben en dat per definitie de andere helft van het gelijk voor de ander is,  hoeven we alleen nog maar te proberen elkaar in het midden te vinden.

Nou, de dag draait en ik ga andere dingen doen! Wordt vervolgd, want over de liefde raak ik niet snel uitgepraat. Wil nog wel zeggen dat ik hoop dat wij mensen van het zwanensoort zijn: die zijn monogaam en blijven hun hele leven bij elkaar. Zwanen zijn zelfs zo romantisch dat als 1 van het setje sterft, de ander de rest van het leven alleen blijft! Dat gaat misschien wat ver, maar samen een geschiedenis opbouwen en oud, grijs en gerimpeld samen naar het zwanenmeer kijken, daar teken ik voor!

 

 24 juni 2011,

Shit, shit, shit, SHIT!! Dat heb je er van. Waar je aandacht aan geeft, gebeurt. The Secret. Zit ik hieronder te mijmeren of dit weblog uberhaupt gelezen wordt, door wie en waar ik het eigenlijk voor doe, wat denk je? Krijg ik gisteren twee reacties over mijn harteschrijfsels. 1 lezer in persoon, dus die persoon kan er voor gaan zitten nu en 1 via de mail, van lief, lekker wijffie P. De lezer in persoon is mijn ex-man G. Hoewel ik na het gesprek met hem niet heel zeker weet (heb ik vanaf het begin niet geweten) of het slim is om je hele zwarte was, bonte was, fijne was en wollige was buiten te hangen ( 'Het kan allemaal tegen je gebruikt worden' zei een oudere cynische dame laatst, maar eigenlijk snap ik niet wat er nou tegen me gebruikt kan worden, ik doe toch niets illegaals, immoreels of smerigs?) doe ik het in elk geval vandaag nog een keer. En in mijn hart - dus dat zal dan wel gaan gebeuren - weet ik al dat ik dit niet laten kan.

 Oke, de hele wasmand van gisteren omkieperen nu: ik ben ingegaan op de uitnodiging van G. om bij hem te eten en dat eten was gisteravond. Ik voelde dat ik het aankon, maar waarom ik er op ingegaan ben? Ik kom niet verder dan dat ik wilde weten hoe het met hem was, hoe hij erbij zat, eigenlijk oprecht hopen dat het hem goed ging. En terwijl ik me aankleedde (Een jeans? nee, daar hadden we vaak woorden over (ik), dat een jeans vaak de gelegenheid onderuit haalde - een jurkje? Nee, een jurkje is te vrouwelijk en suggestief en ik ben natuurlijk nergens op uit - Mijn nieuwe TJ MAXX - USA sporieve donkerblauwe halterjurk met sportbeha eronder, vestje en plateauhakken? Perfect. 

Ik had de grote bos zonnebloemen die ik op de markt had gekocht 's morgens verdeeld en ben met het bosje, de bankhoes die nog altijd naar zijn huis moest en met een rustig hoofd, maar enigszins opgewonden hart naar mijn ex-man gelopen, 2 minuten tops.

Nou, ik was nog geen minuut binnen of G. zei dat hij een appeltje met me te schillen had. Het klonk dreigend, maar zijn oogjes waren toegeknepen van het lachen. Huh??  Hij zei iets over wasted sunsets en liet iets vallen over friends with benefits - ik weet niet meer precies wat het was, maar ineens viel bij mij het kwartje: What the Fuck (fout, maar zooooo leuk nieuw nummer!)??? Hij las mijn weblogs. Koet, koet, koetje!! (Da's weer een verhaal apart: ik ben jaren geleden met mijn zus die ook bij KLM werkte naar Atlanta geweest voor een NorthWest conference en daar waren afgevaardigden van alle maatschappijen. De vertegenwoordiger van Iberia - Spanje - wilde vieze Nederlandse woordjes leren en mijn zus riep natuurlijk KAA UU TEE maar Don Iberia kon het alleen maar als koetje, koetje koetje lispelen!! :-)

Sorry, sorry, sorry. Nu zit ik al bijna twee keer zo lang over dit stukje te typen, om maar geen onvertogen en aanstootgevend woord te schrijven, maar ik kon alleen maar uitbrengen shit, shit, shit. Sorry, sorry, ik ben echt niet zo stijlvol en beschaafd dus als ik lijk (of niet).

Nou, lang verhaal kort: G. was niet elke dag even blij met wat ik schreef, hoewel het de waarheid was. Dat snap ik wel. Ik kan wel makkelijk zeggen:' ik was ook niet zo blij met wat jij gedaan hebt' (dat bedenk ik me trouwens nu pas) maar zo zit ik dus echt niet in elkaar. Degene die 1 kik geeft dat hij/zij zich in zijn/haar privacy aangetast voelt (wat G. nog niet eens zo zei, hoor) maar daar ga ik dus wel vanaf nu wel zorgvuldiger mee om. Fijn voor je als je me nu al leest, maar ik denk dat vanaf heden ik het allemaal toch wat schemeriger houd.

Schemeriger werd het gisteravond ook, en lieffies, in alle eerlijkheid: dit was bepaald niet een avond met een wasted sunset. Nee, deze sunset maakte zelfs vele (oke, ik ga op de knieeen (ik kan de tremaatjes en accentjs niet vinden op deze laptop, zit nog steeds te klooien met dat Trojaanse Paard): deze sunset maakte de wasted ones van 2004 en 2005 echt goed). G. zei nml. - OH JA! DAT was de give away dat hij m'n blogs las: hij zei dat dit een avond met en over gevoel zou worden en geen koetjes en kalfjes zoals in de tuin een paar weken terug.

We zijn dus met de billen bloot gegaan. Allebei. Totaal. Het heeft geen enkel nut de details te noemen, alles kwam langs en geloof me, dat was veel. Liefde is een vreemde ziekte zong Doe Maar al en dat is het.

Samenvattend ben ik blij dat ik ja heb gezegd op het etentje bij mijn ex. G. thuis. Naast lekker en gezellig waren we - mag ik voor je spreken? - op ons gemak, respectvol, liefdevol en ontroerd. Het is goed zo. Daar liefde (en geld) mijn thema's zijn kom ik er nog wel op terug, een keertje. Nu ga ik me klaar maken voor een avondje uit in de schouwburg van Amstelveen met mijn zus. Dochter R. treedt op als een van de Dynamites in de musical Hairspray. Ik verheug me er enorm op. Ze is totaal in de ban van cultuur en creativiteit, zo leuk om te zien. Ik ben een dankbaar mens, mensen. Vergeven, loslaten, de hand met zand (knijp er in en het zand stroomt weg, houd je hand open en het hoopje blijft liggen), het is allemaal zo helend. Dus ben ik op dit moment heel trots op mezelf (en op G.): we hebben een sterk staaltje van een lichter hoofd, lijf en leven laten zien.

Goed weekend alvast!

 

 22 juni 2011,

Eerlijk: ik merk dat ik toch rekening hou met degenen die dit lezen, wie het ook mogen zijn. Dat is wel een goed deel van het experiment 'Weblog' : Hoeveel prive laat je zien? Waarom? Wanneer schaad je een ander? Mmm, zal ik eens over nadenken. Waarom ik mijn mijmeringen openbaren wil komt voort uit mijn ervaringen tijdens workshops en retreats: het is troostend, verlichtend, relativerend en vaak ook een lach opwekkend om de sores en belevenissen van anderen te horen/lezen. Of zit er toch een flinke dosis narcisme bij? Ik hoop het niet, maar laat de deskundigen zich er maar over buigen.

Rare mijmeringen de afgelopen dagen. Ik zie mezelf graag als wijze en verlichte vrouw die niet zo makkelijk meer van de wijs te brengen is. Toch stond ik met m'n oren te klapperen toen een vrouw uit mijn straat gisterochtend luidkeels naar me riep: 'Je hond loopt al de hele ochtend door de straat!' Ik dacht: 'Heh? Wie is hier gek? Zorro ligt gewoon de hele ochtend aan mijn voeten terwijl ik computer, waar haalt ze het vandaan?' Blijft een onopgelost raadsel. En al zou hij de hele ochtend door de straat lopen, wat dan nog? Naja, gewoon vreemd.

Dan gisteravond...de langste dag. Ik reed rond 22.15 uur naar Amstelveen over de A9 om R. op te halen en zag in mijn achteruitkijkspiegel een schitterende zonsondergang. 'Another wasted sunset,' schoot door mijn hoofd en werd ter plaatse overmand door melancholie. Op de een of andere manier heb ik zoveel wasted sunsets in mijn leven....ik herinner me echt tig sunsets waarbij ik me droef voelde, vooral van de laatste tien jaar! Dat is best een schokkend iets. Ik herinner me de zomermaanden dat ik verlangde naar T. die niet kwam omdat hij thuis zat bij vrouw en kinderen; ik herinner me een prachtige avond op het strand Cavalaire aan de Cote d'Azur met mijn lieve vriendin J. We hadden eten gehaald bij het Sparretje - wijn, druiven, stokbrood en kaas - de kinderen waren samen aan het spelen, ik liep topless de zee in, maakte koprollen onder water en voelde me ultiem vrij, maar ook loodzwaar, omdat ik wist dat eenmaal thuis ik mijn scheiding zou doorzetten en het/ik nooit meer zou worden als het/ik was.

De zomeravonden van 2003, 2004 en 2005 waarop ik soms  ineens van het ene op andere moment alleen was omdat G. aan zijn stutten trok en ik doodongelukkig zat te huilen; de zomeravonden van 2006 toen ik wist dat het papa's laatste waren, van 2007 vol verwachtingen die niet uitkwamen...Ik zie me nog in mijn up vanaf mijn bed onder het zolderraam foto's maken van mijn nieuwe buurt, de 1e nacht dat ik daar sliep (alleen): rijtjeshuizen, symmetrische tuintjes en Gamma schuttingen...ergens was er iets mis gegaan.

Mmmm...de zoveelste rode draad in mijn leven. Moet ik nodig iets aan doen, aan die wasted sunsets, dacht ik. Mede door vorige week (vraag me niet waar door, maar gewoon door vorige week) realiseer ik me te meer dat Eenzaamheid wel een beetje mijn middlename is. Dat klinkt een beetje zielig en is het mischien ook, maar eigenlijk ben ik heel vaak en al heel lang heel eenzaam. Gelukkig kan ik steeds beter met mezelf overweg en zijn mijn dagen in elk geval heel vrolijk en goed, dus kom ik die sunsets ook wel door, in mijn geweldig opgeknapte tuin aan mijn gezellig gedekte tuintafel met tafelhaard en vrolijke bloemetjes er op, met een glaasje pastiche, een sweet doggie en af en aan R. en R. Prima, prima.

Maar dan moet niet mijn zus bellen zoals vanavond, die net als ik een weekje van huis was en niet kon wachten om haar man weer te zien. 'Ik werd bijna verliefd op elke man die ik zag, zo miste ik "het",' grinnikte ze, 'En was zo blij weer thuis te zijn en in H.'s armen te liggen. Hoe doe jij dat nou?'

Tja, hoe doe ik dat nou? Nou...gewoon.... (bloos). Vul maar ff zelf in nu.... Maar vooral laat ik de energie die bij je 1e en 2e chakra (geslachtsdelen) gespild kan worden - maar bij mij dus niet zo regelmatig - omhoog cirkelen naar mijn 3e, 4e, 5e, 6e en 7e chakra en houd mezelf voor dat de onverspilde energie me daar boven in mijn kruin me heel verlicht en wijs maakt. Hahaha! Volg je me nog? Dat is wat een wasted sunset, een tuinstoel en een bel pastiche met me doet!

Hercule Poirot had gelijk hoor, in zijn laatste woorden in Death On The Nile van de week op TV: 'Het enige wat een vrouw wil, is bemind worden.'

 

19 juni 2011,

Goed gedaan van me: precies een week niet geschreven.

Het voelt dan ook alsof ik even 7 dagen van de wereld ben geweest en in een bepaald opzicht was dat zo: Het Body in Balance retreat in Portugal was 'out of this world'! 15 krachtige, mooie, lieve vrouwen, schitterend warm en zonnig weer en een prachtig hotel. Alle ingredienten dus voor een onvergetelijke oplaad-tijd en dat werd het ook. We hebben Pilates, zonnegroetjes en Nan Chi op de grasheuvel gedaan, fitwalks tussen de eucalyptussen en vijgenbomen, van de bergbronnen van Monchique gedronken - o.a. De Fountain of Love - gelachen, gehuild, geshopt, geslape