…. In het Engels klinkt dat zo mooi: “When life hands you lemons, make lemonade.”

Naast “Beter iéts beleven dan niéts beleven” en “Beter spijt van de dingen die je hebt gedaan dan van de dingen die je niét hebt gedaan” is de Lemon quote er ook eentje in mijn Top 5 van wijsheden.

Nadat in 2006 mijn geliefde pa overleed, hertrouwde ik een jaar later met een grote liefde. Dat het geen ongecompliceerd huwelijk zou zijn wist ik diep in mijn hart wel, maar het einde van de relatie in 2010 kwam onverwacht en was een van de pijnlijkste ervaringen van mijn leven. Op fysiek, mentaal en emotioneel vlak.

Vergeven maakt vrij

Ik besloot al vrij snel om mijn ex-man te vergeven. Vergeven maakt vrij, zegt men, en ik geloof dat ook. Vóélde dat ook. Wat het ook was wat er in zijn hoofd en hart gebeurd was, hij deed me vast niet expres pijn, dacht ik. Ik hoopte vooral dat hij gelukkig zou zijn (maar betwijfelde dat) en wist dat ik het wel zou redden ‘one way or another‘.

Dus stortte ik mij op mijn twee kinderen die midden in hun puber tijd zaten en er niets van begrepen. Maar zolang ze hun moeder vrolijk zagen vonden ze het best. Met mijn dochter maakte ik twee geweldige roadtrips door Amerika. Mijn zoon kreeg een hond voor zijn verjaardag en deze Snor was voor ons allemaal de perfecte Love Dog, geen verborgen agenda, alleen maar onvoorwaardelijke liefde te geven en te ontvangen. We maakten lemonade, lemonade!

 

Typisch geval van een gebroken hart

Een half jaar voor mijn relatiebreuk, in 2009,  had ik mijn Pilates Studio opgezegd. Mijn man zou mij een jaar lang financieel ondersteunen zodat ik mijn droom: retraites organiseren kon waarmaken en een boek kon schrijven.

De citroenen waren extra zuur toen ik niet alleen mijn man maar ook mijn  inkomen kwijt was.

Ik kreeg hartklachten en ging door de molen bij de cardioloog. “Mmm..’ zei hij, “Het lijkt er op dat er litteken weefsel op je hartspier zit.” Het is dat ik niet zweverig durfde te klinken naar hem toe, maar hij moest eens weten hoe raak zijn diagnose was: een typisch geval van een gebroken hart!

Ik schreef een e-mail naar een kennis wier man advocaat is. Zijn advies heb ik uitgeprint, ingelijst en is het waardevolste advies dat ik ooit heb gehad: ‘Nannet, we kennen elkaar niet maar ik vind het klote voor je wat er is gebeurd. Een echt zakelijk advies heb ik niet voor je, maar wel dit:

De 3 beste tips ever:

  1. aanvaard dat jijzelf voor minstens 50% veroorzaker bent van de ontstane situatie. Doordat je zaken niet tijdig zag, doorhad of kon voorkomen. Of doordat je je te goedgelovig, te zus of te zo hebt opgesteld.
  2. zodra je je met het gestelde onder 1. kunt verbinden zul je kunnen aanvaarden dat er maar 1 ding opzit : zorg voortaan zelf voor 100% van je eigen veiligheid.
  3. vervolgens heb je dan ook het enig juiste antwoord te pakken: ga dus onwijs snel bedenken hoe je aan geld komt voor de volgende maand. Wees blij dat je je toekomst weer in eigen handen gaat nemen en laat het je nooit meer overkomen!’

Een sessie Familie Opstellingen gaf mij inzicht. Ik stelde mijn probleem: ‘Ik ben mijn levensdoel kwijt’. Een uur later werd ik omarmd, gewiegd en bedolven met liefde door een groep vrouwen die mij allen onbekend waren maar mij de weg wezen: omring je met vrouwen!

Dat heb ik gedaan. Ik ben in een vies, oud zaaltje weer mijn lessen gaan geven en tot mijn vreugde kwamen ze weer: de lieve, leuke, dappere, mooie, stoere vrouwen die ik zo gemist had. Vier maanden na mijn scheiding kwam mijn Lichter Leven kalender uit. Geschreven in een van de zwaarste maanden ever, wat een contrast!

De retreats kwamen van de grond, en hoe! Ik ontmoette geweldige mensen en beleefde heel veel mooie momenten. Lemonade, lemonade!

I’m a lonesome cowboy…

Met een melancholiek gevoel vloog of reed ik dan weer naar huis. Voelde me een beetje als Lucky Luke die de sunset in rijdt op zijn paard, zingend: ‘I’m a lonesome cowboy..’ Gelukkig was mijn lieve moeder altijd bereid om mijn lange enthousiaste verhalen aan te horen over wat ik deze keer weer had beleefd.

Eind 2012 werd ik 50. Er werd een groot boeket bezorgd. Het was van mijn ex-man. Met mijn opleiding tot relatiecoach in gedachten besloot ik hem te bellen om te bedanken. We maakten een afspraak. We zaten tegenover elkaar. Drie jaren vielen weg. Ik zei dat ik het nog steeds jammer vond. Hij zei dat er geen dag was geweest dat hij niet aan mij had gedacht. In februari gingen we een week op wintersport. In mei naar Spanje. In augustus mijn dochter wegbrengen naar haar school in Denemarken. In de tussentijd praatten we, trokken we aan en trokken we terug. Mijn zoon zei dat hij met zijn meisje ging samenwonen.

En toen was ik verloren.

Net zoals bij het overlijden van pa en het vertrek van mijn ex-man begreep ik niet hoe andere mensen dit déden. Hoe mensen blijven léven. Naar buiten blijven gaan. Boodschappen doen…. Ik wil absoluut het uit-huis-gaan van je kinderen niet vergelijken met een overlijden of scheiding, maar, in alle eerlijkheid, het verdriet, de verlorenheid, het “hoe-moet-ik-nu-verder?” gevoel was zeer herkenbaar en zeer hevig!!

‘Wil je met me trouwen?’

Ik haalde mijn ex-man op van Schiphol. Hij straalde. In de auto zei hij: “Ik kan niet langer wachten. Wil je met me trouwen?” Ik was sprakeloos. Heb iets gestameld en heb het erbij gelaten. Een paar dagen later werd ik wakker en draaide de kamer als een draaimolen. Het draaien duurde uren. Na het middaguur was het weg. Op een dag viel ik, op straat, zomaar.  Ik kreeg een muizenplaag in huis. Mijn douchekraan lekte warm water waardoor de CV ketel warm water bleef opstoken. Mijn telefoon gaf de melding “Batterij te zwak voor verbinding”.

Ik liet Snor uit en liep op met Ria, de heks (zoals ze zichzelf noemt). “Zie je het niet?” vroeg ze “Je hebt muizenissen in je hoofd, je energie lekt weg en je batterij is bijna leeg.” Hoe duidelijk kunnen signalen zijn!

Gelukkig was het december en had ik een paar weken vrij. De moeheid overviel me als een tsunami. Ik sliep en at, stopte een volgende Kerst DVD in de recorder en kroop weer onder mijn dekentje. Mijn dochter kwam thuis, we deden leuke dingen, ik vierde mijn verjaardag met mijn ma en zus. Stelde mijn huis open voor Canadezen, Amerikanen en Fransen die Kerst en Oudjaar in Amsterdam wilde vieren. Het leverde me extra geld op, wat zeer welkom was want het viel me, nu ik alleen in het grote huis woonde, zwaar om elke maand ruim 1200 euro aan huur en vaste lasten op te hoesten.

In de nacht van 27 op 28 december viel het kwartje. Een vriend had mijn verhalen aangehoord en zei: “Dus het meest voor de hand liggend is dat jij bij je ex-man in trekt.” Ik kon die nacht niet slapen, het kwartje wilde maar niet vallen. En ineens: KLING! daar lag het.

Ik trek bij mijn ex-man in.

30 december heb ik achter elkaar de verhuurder, de NUON, Essent, KPN, de PWN en Nationale Nederlanden gebeld. OPGEZEGD!

3 januari ging ik met mijn dochter naar Antwerpen. Mijn ex-man zei: “Laat Snor maar bij mij logeren” – hij, die nooit een hond wilde, is hartstikke gek op dat beest!

Oei! Ik groei!

Lieve lezer(es), waarschijnlijk ken ik je. Al heel lang, al een tijdje of sinds de afgelopen periode. Tranen springen nu in mijn ogen als ik schrijf dat ik zo intens gelukkig ben. Met álles. Met álles wat er is gebeurd. Als ik in 2010 niet on my own was komen staan, had ik niet zo gedreven en bevlogen aan de weg getimmerd. Was ik er niet voor gegaan zoals ik er voor gegaan ben omdat ik wel móést. Had ik niet alles aangegrepen wat er op en langs mijn pad lag. Vanuit het diepste van mij  hart zeg ik dat jij me lief bent, wie je ook bent! Er komen namen in mij op, maar ik typ ze niet, want ik doe degenen tekort die ik in mijn haast vergeet. Je hebt mij verrijkt met je verhalen, met je vertrouwen, met het delen van je zorgen en met je moed en wijsheid.

Dank je wel dat je het fijn vond en vindt om in mijn nabijheid te zijn, ik vind het ook fijn om in jouw nabijheid te zijn.

Het boek is er gekomen, de retreats zijn succesvol, mijn kinderen staan op eigen benen en zijn gelukkig, het vieze zaaltje is ingeruild voor een schone ruimte en er gaan nog heel veel nieuwe dingen gebeuren en fases aanbreken. Nee, getrouwd wordt er nog niet en ja, ik zal nu altijd 100% voor mijn eigen veiligheid zorgen (dank je, Jaap Bakker!).

Ik zwéér je dat ik het vervolg moet gaan schrijven op dat babyboek dat iedereen wel kent: Oei! Ik groei! Dat boek eindigt bij 4 jaar, maar Oei! wat blijven we toch groeien. Denk je dat je er bent, dan gebeurt er wel weer wat waardoor je weer uit je loodje geslagen wordt.

Ik gaf in ‘mijn vorige leven’ les aan nieuw cabinepersoneel. Onderdeel was om in het zwembad van Badhoevedorp Flight Safety oefeningen te doen met reddingsvesten om.

We leerden dan twee dingen:

1. als je in koud water terecht komt, moet je niet als een gek gaan bewegen en water trappen, maar moet je je klein maken en in de H.E.L.P. (Heat Escape Lessening System) positie blijven drijven: je heel klein en stil maken zodat het water om je heen een héél klein beetje verwarmd wordt door je eigen lichaamswarmte.

2. We moesten ‘huddlen’: met de armen om elkaar geslagen als een grote ‘Ik hou van Holland kring’ dicht tegen elkaar schurken. Baby’tjes in het midden en, écht waar!, vrouwen in de buitencirkel omdat wij het meeste vet hebben (My God, wat een  life savers zijn we toch!) en dus zo de warmte het beste isoleren.

Twee tips

30 jaar later wil ik je deze twee tips nog steeds doorgeven (naast de wijze woorden om altijd eerst zelf het zuurstofmasker op te zetten (= voor jezelf te zorgen) en dan pas anderen te helpen!)

1. Kom je in koud water terecht, houd je dan klein, stil en voel je eigen lichaamswarmte.

2. Huddle zoveel je kunt. Wij zijn niet het soort dat gemaakt is om alleen door het leven te gaan.

Ik hoop op heel veel huddles in 2014.

Zoals Natalie Imbruglia zingt: “That’s what’s goin’on!’

H.E.L.P. & Huddles! xxx

Nannet

p.s. Nog één wijsheid dan: ‘Neem je beslissingen vanuit van liefde en vertrouwen, niet vanuit angst’