De hele week kon ik wel ‘It’s a Wonderful World’ zingen. Of Donna Fargo’s ‘Happiest Girl’.

Ik ging namelijk naar mijn oudste vriendin Aafke.

 

Ik schrijf nooit volledige namen, maar Aafke’s naam wel.

Aaf, zoals ik haar al vijf-en-veertig jaar noem, is het meer dan waard om volledig in de spotlight te staan.

Van haar heb ik zóveel geleerd. Vroeger al leerde ik van haar om te leren. Zag ík ergens alweer de lol van in en wilde ik met haar afspreken, dan zei zij, oud zieltje dat ze al was, dat we éérst moesten leren en dán zouden afspreken. Zo zoefden we samen door onze vwo-jaren waarna zij rechten ging studeren en ik de luchtvaart in vloog.

 

Nadat we elkaar een aantal jaren uit het oog verloren bleek door achterlijk toeval (mijn ouders troffen Aafke op de boot naar Engeland) dat we allebei zwanger waren van ons eerste kind. Haar dochter en mijn zoon zijn een dag na elkaar geboren.

‘All you want for your kids is that they are honest, happy and healthy – the rest is bonus.’

Aaf is met een Engelsman getrouwd en woont in de buurt van Londen. Terwijl onze kinderen opgroeiden leerde ze me de wijze woorden: ‘All you want for your kids is that they are honest, happy and healthy – the rest is bonus.’

En toen ik haar vertelde dat ik een boek aan het schrijven was, zei ze dat ik haar op mijn tiende al een leeg boek liet zien en dat ik had gezegd dat het mijn boek was, en alleen de woorden nog niet wist…

‘Het gaat, nu we boven de vijftig zijn, om de quality time rondom je werk’

Van de week was ik dus bij haar. En lagen we weer blauw van het lachen, afgewisseld door melancholieke stiltes en diepgaande gesprekken. Over onze relaties (‘Perfecte relatie? Waar haal je dat vandaan?!’), onze ouders (alleen mijn moeder leeft nog en we hebben haar gebeld, wat ze enig vond) en ons werk (Aafke, al jaren gerenommeerd fiscaliste bij een grote multinational, leeft nu volgens haar eigen principe Work around work: het gaat, nu we boven de vijftig zijn, om de quality time rondom je werk).

 

We hebben geshopt till we dropped bij Boots, WHSmith en Marks & Sparks.

Aafke vertelde me over de geweldige spullen die ze in Nederland altijd koopt bij de AC (spreek uit: EE SIE) Tion (snap je hem?).

We rolden over de vloer om de mop: ‘Why did Adele cross the street?’ ‘To say Hello from the other side!’ en gleden van onze beep x-rated beep (kan ik hier écht niet uitspreken, maar het rijmt op ruigertjes en begint met de laatste letter van het alfabet) om de sexy Australische mannenstem van Aafke’s navigatiesysteem – ‘Ik zet hem gewoon aan als ik naar huis rijd, a girl has to get her kicks somewhere!’) – kortom: onze meligheid van vroeger had nog niets aan kracht ingeboet.

‘A true friend accepts who you are but also helps you become who you should be’

En onze vriendschap en liefde voor elkaar en voor het leven ook niet, integendeel.

 

A true friend accepts who you are but also helps you become who you should be, las ik ergens.

Dat doet Aafke. Hoe gezegend kan een vrouw zijn?