RESERVETIJD

(Column uit 2015)

Ik leef in reservetijd.

Dat zei mijn huisarts tegen mij toen ik anderhalf jaar geleden (ik moest nog 50 worden!) bij hem kwam met vage overgangsklachten.

 

Hij maakte slechts half een grapje.

Zei dat er eigenlijk nog maar zo weinig over de menopauze bekend is qua gezondheid.

Dat je vroeger (en nog niet eens héél lang geleden) echt aan het einde van je leven zat op je vijftigste.

De overgang, daar kwam je vaak niet eens aan toe.

 

Wel grappig om even over door te filosoferen:

Dat, waarvoor je als mens op aarde bent heb je rond je vijftigste volbracht – áls het je gegeven is: je hebt nazaten gebaard, ze (op) gevoed, ze helpen uitvliegen en daar zit je dan in je empty nest.

Ik ben er niet uit wat dán eigenlijk je functie is.

Véél vrouwen niet leer ik van menigeen in mijn werk.

Gedwongen of vrijwillig moeten er nieuwe stappen naar een nieuwe functie in het leven worden gezet: door boventalligheid, scheiding, kids die de deur uit gaan, gezondheidsperikelen.

 

Het cliché van midlife crisis is veranderd. We hebben, door de veelheid aan keuzes, seriële life crises: naar welke school we zullen, welke vervolgopleiding we gaan doen, of we gaan werken, of we gaan samenwonen, trouwen, naar het buitenland zullen, van baan gaan veranderen, zullen verhuizen, zullen scheiden, een kind willen, nog een kind zullen, gaan part-timen, gaan two-timen, we aan een nieuwe leg beginnen, alsnog gaan studeren… decisions, decisions – áls het je gegeven is.

Crisis betekent ‘turning point’.

En eigenlijk is dat super positief. Maar dat zie je pas achteraf, als je terug kijkt op je leven.

 

Mijn zoon werd vorige week 24. Ik ben 52.

Mijn dochter wordt over twee maanden 21.

Ik was 31 toen ze geboren werd.

21 jaar voorbij. 21 jaar érbij en ik ben 73. Dan heb ik mijn vader overleefd en ben ik net zo oud als mijn moeder nu is.

Wat kun je nog veel leven in 21 jaar…áls het je gegeven is.

 

Ik doe er mijn best voor. Niet roken, niet (veel) drinken, gezond eten, veel bewegen, doelen houden, veel lachen… het is zelfs mijn werk.

Ik geniet straks mee met de bijzondere verjaardag van mijn dochter. Samen staan we bewust stil bij haar nieuwe fase van officiële volwassenheid.

Een liedje komt op in mijn hoofd.

Melancholie over wat was en niet meer terugkomt.

 

Een vleugje onzekerheid met een dosis nieuwsgierigheid over wat er nog in het verschiet ligt.

Maar vooral ben ik vervuld van dankbaarheid dat het leven mij al zo lang is gegeven.

Dat ik al zoveel levensfases heb mógen doorleven.

Daar kan je, met name in deze week waarin we denken aan de mensen aan boord van vlucht MH17 aan wie een langer leven niet gegeven was, alleen maar heel dankbaar voor zijn.

Zet mij maar in de reservetijd, hoor. Ik hoop dat ‘ie héél lang duurt!

Nannet van der Ham