Oh oh, het ís dat ik gevoel voor humor heb, want eigenlijk is het zum jánken!

Helemaal in stijl van wat ik uitdraag in mijn werk als life coach stond ik vanmorgen vroeg op voor een half uurtje zelfverzorging.

Want wie zichzelf goed verzorgt, voelt zich goed en trekt daarmee goede dingen aan.

Dus eerst water gekookt voor mijn beker warm water met citroen.

Daarna op het balkon met de zon op mijn gezicht uitgebreid gestretcht.

Toen mijn matje uitgerold voor respectievelijk arm-, bil-, been-, buik- en tailleoefeningen.

 

Onder de douche gestapt met scheermesje en tube shower gel om mezelf van top tot teen ‘aan kant’ te maken. De shower gel bleek per ongeluk body scrub te zijn (ik heb natuurlijk mijn leesbril niet op onder de douche), maar dat was wel lekker op mijn scheenbenen die nu door én de scrub én het scheermesje extra glad aanvoelden.

Rondom mijn bikinilijn en daar waar de zon niet komt, zal ik maar zeggen, voelde het minder prettig.

 

Nog na dampend van het warme water heb ik me vervolgens helemaal in de argan olie gezet.

Ik had gelezen dat dat voor de ouder wordende huid de beste verzorging is.

Ik glom als een… ja, als wat eigenlijk? …nou ja, was helemaal in de olie en besloot nog even in mijn blootje door het huis te lopen om het goed in te laten trekken.

Ondertussen zette ik mijn teen- en handnagels in de lak en föhnde mijn haar.

Ik weet hoe laat het is: frisse handen betekent hanky panky under the sheets.

Al met al een heel ritueel.

Bots ik tegen G. aan die slaapdronken uit de slaapkamer komt waggelen.

‘Wat ben jij wakker,’ zegt hij en stapt het toilet in.

Ik hoor hem luidruchtig zijn handen wassen. Oh jee, dat is het teken.

Hij komt weer naar buiten en duwt demonstratief zijn handen onder mijn neus.

Ik weet hoe laat het is: frisse handen betekent hanky panky under the sheets.

Ik heb het hart niet te zeggen dat mijn dure argan olie nog niet ingetrokken is en mijn nagellak nog niet droog, laat me de slaapkamer intrekken en…voel op het moment dat het te laat is dat ik de body scrub niet overal weggespoeld heb en dat nu mijn gevoeligste stukjes huid pijnlijk worden opgeschuurd.

 

Het dekbed zuigt de olie op en het katoen zet een afdruk in mijn nog natte nagellak.

Verfomfaaid sta ik een kwartier later weer naast de sponde, mijn haar alle kanten op.

Zoals gezegd: het was eigenlijk om te huilen. Beddengoed besmeurd en mijn zorgvuldige zelfverzorging naar de Filistijnen.

 

Als meneer Wijdbeens ben ik de hond uit gaan laten, maar met een brede grijns op mijn gezicht, want ik realiseerde me: zelfverzorging zit hem soms in andere dingen dan je denkt.

 

Deze blog is in 2015 verschenen als ProudWoman-on-the-Go column.

De gelijknamige bundel met 65 herkenbare columns is via de webshop en bol.com te koop.